18سپتامبر 2024- دیابت نوع 2 (T2DM) یک مسئله بهداشت عمومی حیاتی است که انتظار می رود شیوع آن در سراسر جهان به شدت افزایش یابد. شواهد اخیر نشان می دهد که آلودگی های محیطی، به ویژه قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی خطرناک مانند استایرن و اتیل بنزن، یک عامل کمک کننده برای این بیماری هستند.
این آلاینده‌ها که در پلاستیک‌ها، لاستیک‌های مصنوعی و رزین‌ها یافت می‌شوند، در محیط زیست فراگیر شده اند و تهدیدهای سلامتی قابل‌توجهی محسوب می شوند. پرداختن به این چالش‌ها مستلزم درک عمیق‌تری از نحوه ی ترکیب عوامل محیطی و ژنتیکی برای تأثیرگذاری بر خطر T2DM است.
یک مطالعه ی جدید که در ژورنال Eco-Environment & Health منتشر شده است، 2219 بزرگسال از مطالعه ی Wuhan-Zhuhaicohort را طی شش سال برای بررسی اثرات قرار گرفتن در معرض استایرن و اتیل بنزن بر توسعه دیابت 2، مورد بررسی قرار داد. این مطالعه با استفاده از نشانگرهای زیستی در ادرار و نمرات خطر ژنتیکی، تأثیر ترکیبی قرار گرفتن در معرض آلودگی های محیطی و استعداد ژنتیکی را ارزیابی کرد.
یافته های این تحقیق نشان می دهد که قرار گرفتن در معرض استایرن و اتیل بنزن، به طور قابل توجهی خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را افزایش می دهد، بطوری که در افرادی با سطوح بالای قرار گرفتن در معرض این مواد، خطر ابتلا به دیابت نوع 2 به‌طور قابل‌توجهی افزایش می یابد و با حساسیت ژنتیکی تشدید می‌شود. شرکت‌کنندگانی که هم در معرض خطر ژنتیکی بالا و هم خطر بالای قرار گرفتن در معرض این مواد بودند، با بیشترین احتمال ابتلا بهT2DM مواجه شدند که نشان‌دهنده ی یک تعامل افزایشی قوی است.
این نشان می‌دهد که تأثیر مشترک آلاینده‌های محیطی و عوامل ژنتیکی بر دیابت ۲شدیدتر از هر یک به تنهایی است، که بر نیاز به کنترل مواجهه‌های محیطی، به‌ویژه در افراد دارای استعداد ژنتیکی، تأکید می‌کند.
دکتر بن وانگ، نویسنده ی این مطالعه، اظهار داشت: "تحقیق ما بینش های مهمی را در مورد اینکه چگونه آلاینده های محیطی مانند استایرن و اتیل بنزن خطر ژنتیکی دیابت را تشدید می کنند، ارائه می دهد. درک تاثیر همزمان عوامل ژنتیکی و محیطی برای بهبود استراتژی های بهداشت عمومی با هدف حفاظت از گروه های در معرض خطر، ضروری است".
پیامدهای این مطالعه بر ضرورت تنظیم مقررات دقیق تر برای آلاینده هایی مانند استایرن و اتیل بنزن تأکید می کند. با آگاهی سیاست گذاران بهداشت عمومی و تمرکز بر کاهش قرار گرفتن در معرض آلاینده‌ها، به‌ویژه در جمعیت‌های آسیب‌پذیر، می‌توان راه را برای راهبردهای پیشگیرانه ی مؤثرتر هموار کرد.
علاوه بر این، شناخت تعامل ژن-محیط در دیابت نوع 2می تواند رویکردهای شخصی و دقیق تری را برای مدیریت و پیشگیری دیابت ایجاد کند و به نفع افرادی باشد که دارای پروفایل های خطر ژنتیکی بالایی هستند.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2024-09-hidden-health-styrene-ethylbenzene-exposure.html